Juli 2025

Vanuit de directie

Deze laatste twee schoolweken gaan de Bijbelverhalen over Mozes en het volk Israël. Mozes maakte twee zilveren trompetten. Zij waren de stem tot het volk. Twee klanken: het alarmsignaal (teruwah) en de lange klank (ruwah). Soms klonk één trompet. Soms beiden.

Zelfs de kleine kinderen herkenden de verschillen. De klank om te verzamelen. Of de klank om het kamp op te breken. Of de oproep tot bewapening. Ze wisten, welke klank een oproep was voor de feestdag. En waarom er soms één, en soms twee trompetten klonken. Het staat allemaal in Numeri 10.

Ook onze leerkrachten hanteren de trompet. Spreekwoordelijk. Soms een vrolijk geklank. Als we wijzen op Christus. Die de zonden overwint. Soms een gebroken geklank. Als de kwetsbaarheid van het leven, zo tastbaar en concreet wordt in de groep. Soms een alarmerende klank. Als we waarschuwen dat onze leerlingen moeten ‘strijden om in te gaan’.

Met onze klanken probeerden we ook dit jaar een Bijbels ‘geluid’ te laten klinken. Met de bede, of God deze boodschap laat doorklinken in het hart. 

U krijgt niets, omdat u niet bidt, schreef Jakobus. Mattheüs schreef het andersom: Bidt, en u zal gegeven worden. Zo kunt u de school steunen, met het krachtigste wapen. Dankuwel!

Psalm 89:16 Welzalig is het volk hetwelk het geklank kent, O HEERE, zij zullen in het licht Uws aanschijns wandelen.

Terugkoppeling sociale veiligheid

Vijf dagen per week gaan de deuren van onze school open. Leerlingen stromen binnen. Allemaal verschillend, ieder met zijn eigen ‘rugtas’. Wat is het belangrijk om dan op school een veilig klimaat te hebben, waarin iedereen zich gezien voelt. Waarin iedereen zich vrij voelt om uit zijn eigen rugtas te mogen delen waar hij of zij behoefte aan heeft. Sociale veiligheid is een belangrijke voorwaarde om tot leren te komen. Maar ook om vriendschappen te kunnen sluiten. Om oog te hebben voor elkaar en om te mogen worden wie je bent, zoals God ons bedoeld heeft.

Vandaar dat we het belangrijk vinden om hier op onze school aandacht aan te besteden. Het begint al bij de kleuters. We volgen onze leerlingen hier aan de hand van ons observatiesysteem Kijk!. We voeren kindgesprekken waarin de kinderen ook ruimte krijgen om te vertellen met wie ze graag spelen, wat ze fijn vinden op school en wat juist niet. Als het nodig is, zetten we hier extra op in. Zo hebben we in 2025 extra weerbaarheidslessen van Van Grol ingezet in één van de kleutergroepen. Hier leerden we om goed naar elkaar te kijken en te luisteren en om onze grenzen aan te geven en deze te respecteren.

Vanaf groep 3 wordt het sociogram afgenomen. Hierin worden de sociale relaties binnen de groep zichtbaar. In groep 4 tot en met 8 nemen we KIVA af. Deze vragenlijst is gericht op het versterken van de sociale veiligheid en het tegenaan van pesten op school. De uitkomst hiervan wordt geanalyseerd en er worden indien nodig actiepunten opgesteld. Dit alles doen de leerkrachten in samenwerking met onze IB’ers Jenneke Mol en Inge van der Graaf, die tegelijk ook coördinator sociale veiligheid zijn. Indien nodig wordt ook Caroline Dorst als vertrouwenspersoon hierbij betrokken.

Twee keer per jaar bespreken we de uitkomsten van KIVA in het team. We dragen immers gezamenlijk de verantwoordelijkheid voor de sociale veiligheid in onze school. We zijn dankbaar dat we groei mogen zien ten opzichte van vorig jaar. Het gevoel van veiligheid en welbevinden is toegenomen. We zien ook dat de ring-aanpak die in één van de bovenbouwgroepen is ingezet zijn vruchten heeft afgeworpen. We hebben zo beter in beeld wie de leiders zijn en welke kinderen er extra zorg en aandacht van ons als leerkrachten nodig hebben om zich ook veilig te kunnen voelen bij ons op school. We doen als leerkrachten ons best om hierin de juiste vervolgstappen in te nemen. Tegelijk hebben wij hierbij u als ouder ook nodig. U ziet uw kind in zijn –als het goed is- veilige thuisomgeving. U zult misschien signalen opvangen, die wij op school niet horen. Schroom dan ook niet om bij ons binnen te lopen als u zorgen op dit terrein ervaart. Want veiligheid bereiken we niet door muren op te bouwen, maar door deuren te openen!

Beste ouders (en leerkrachten),

Graag laten Jesse en ik nog even van ons horen na afloop van onze reis voor Muskathlon en Compassion, waarvoor een tijd geleden een sponsorloop is gehouden. We delen graag iets van wat we hebben meegemaakt en zo weet u waar uw giften naartoe zijn gegaan.

Allereerst willen wij u nogmaals hartelijk bedanken voor uw meeleven, maar uiteraard ook voor uw financiële bijdrage aan de kinderen die aan de sponsorloop meededen. Uiteindelijk heeft de sponsorloop maar liefst €6.840 opgebracht, een prachtig bedrag! Groep 8 heeft in de afgelopen week genoten van een ijsje bij La Fontana, als beloning voor het ophalen van het hoogste bedrag als klas.

Dan nu een korte terugblik op de reis die we hebben gemaakt. Tijdens de reis hebben we enorm veel meegemaakt en zijn we diep onder de indruk geraakt van het leven van mensen op de Filipijnen. We delen hieronder enkele van onze ervaringen.

Als groep hebben we verschillende projecten van Compassion bezocht. Zo’n project bestaat uit een lokale kerk en wordt geleid door deze kerk samen met vrijwillige medewerkers van Compassion Filipijnen. De armste kinderen uit de wijk rondom de kerk komen (voornamelijk op zaterdag en zondag) naar het project. Daar krijgen ze les uit de Bijbel, maken ze muziek en zijn ze creatief en sportief bezig.

Een project dat we bezochten lag in de stad Cebu, slechts enkele minuten van ons luxe hotel. Dit vormde een scherp contrast met wat we zagen in en rondom de kerk. Je loopt daar gewoon rond in de sloppenwijken en spreekt met de mensen die er wonen. Dat heeft ons misschien wel het meest geraakt, de armoede waar je in Nederland over hoort, zie je daar met eigen ogen. Omdat veel mensen goed Engels spreken, leer je hun levensverhalen ook echt kennen en hoor je direct uit hun mond hoe hun situatie is. Ondanks de armoede is de positiviteit en blijdschap van met name de kinderen (maar ook de ouders die erbij konden zijn) echt enorm, en dat is heel bijzonder om te zien. Na het projectbezoek zijn we door de sloppenwijk gelopen om een gezin thuis te bezoeken. Zij leven daar op een paar vierkante meter – voor ons bijna onvoorstelbaar. De vader werkt zeven dagen per week om het gezin draaiende te houden. Het mooie is dat zo’n gezin ondanks alles toch hoopvol blijft, onder andere dankzij het toekomstperspectief dat hun kind krijgt door de begeleiding van Compassion.

Een andere dag die diepe indruk maakte, was de dag waarop we ons eigen sponsorkind ontmoetten. De mensen die meegingen op deze reis kregen de kans om een kindje te sponsoren op dit specifieke eiland – iets wat Jesse en ik allebei hebben gedaan. We hebben dus allebei ons sponsorkind ontmoet, wat erg indrukwekkend was. Het jongetje dat ik (Jorim) ontmoette heet Daniël en komt uit een gezin met vier kinderen. Zijn vader werkt ook zeven dagen per week om de kosten te dekken. De kinderen gaan naar school, maar helpen thuis ook mee omdat het gezin anders niet rondkomt. Ze wonen in een klein hutje met plastic muren, die eens in de zoveel jaren kapot gaat door een zware tropische storm. Vanuit ons perspectief is dat allemaal best heftig. En deze mensen hebben het inderdaad niet breed. Gelukkig hebben ze genoeg eten en drinken, en daar zijn ze ook dankbaar voor. Toch is er vaak hulp nodig bij andere basisbehoeften, zoals gezonde voeding, kleding en schoolspullen. Daar springt Compassion bij, op de gebieden waar ze goed in zijn. Door op deze dag met Daniël en zijn moeder in gesprek te gaan, werd voor mij opnieuw bevestigd dat het werk van Compassion absoluut geen druppel op een gloeiende plaat is. Elk kind en gezin dat op deze manier geholpen wordt om uit de armoede te komen is waardevol en verdient dit.

Om de sponsorkinderen een onvergetelijke dag te bezorgen, hadden we cadeautjes meegebracht. Ze waren zó blij, omdat ze nu iets kregen waar normaal simpelweg geen geld voor is. Daarna zijn we met de hele groep naar een klein pretpark gegaan. Voor deze kinderen is dat iets wat ze maar één keer in hun leven meemaken, en zo bijzonder dat ze het hun leven lang zullen onthouden. Het was prachtig om te zien hoe ongelofelijk blij kinderen worden van dingen die voor ons in Nederland heel gewoon zijn. Zo was dit ook voor ons weer een reminder om dankbaar te zijn voor al het kleine wat God ons geeft, en om hoe goed wij het hebben.

Nogmaals willen wij u hartelijk bedanken, want dit alles is mede mogelijk gemaakt door uw giften en gebed.

Jesse Landman & Jorim van de Craats